osobiste zapiski dorosłego słoika

Okazją do s potkania z Krystyną Jandą  spotkania z wybitną aktorką była premiera pierwszego tomu jej autobiografii "Dziennik 2000-2002". Rozmowę prowadziła Ewa Wieczorek, redaktor naczelna "Wysokich Obcasów Extra" (!) i (wychodzący z mojej lodówki, widywany wszędzie, lecz nadal z niegasnącą sympatią) Michał Nogaś, dziennikarz działu Kultura "Gazety Wyborczej".

Święto Kina Niemego w Iluzjonie  było wymówką, dzięki której w końcu znalazłam się w tym wspaniałym kinie. Mieszkam 10 min piechotą od Iluzjonu, często zjawiam się w tamtej okolicy w bibliotece mokotowskiej. Do Iluzjonu miałam pójść nieraz. Nie wyszło. W końcu podjęłam spontaniczną decyzję, bardzo dobrą decyzję!

Któregoś popołudnia odwiedziłam po pracy Zachętę, gdzie obejrzałam dwie wystawy: "Życie. Instrukcja" oraz "Gordon Parks: Aparat to moja broń". Poszłam do Zachęty z myślą o tej pierwszej wystawie, a wyszłam oczarowana tą drugą.

To był ciężki dzień. Nużyło mnie, głowa pękała, spać się chciało, wszystko bolało. Obiecałam sobie jednak, że dziś zatrzymam się na chwilę. Tymczasowa warszawianka zatrzymała się i wspomniała tych, o których niewielu z nas na co dzień pamięta. Dziś 74. rocznica powstania w getcie warszawskim. 

Przez pewien czas w swoim życiu poważnie zastanawiałam się nad zostaniem reportażystą. Siedziałam na swojej zmianie w bibliotece akademickiej i snułam marzenia, przeglądając półki z reportażami. Zabrakło mi jednak odwagi i zdecydowania. Porzuciłam pisanie, pozostałam czytelnikiem. Trzy lata temu nie sądziłam, że kiedykolwiek będzie mi dane być w tym samym pomieszczeniu co Hanna Krall. Gdy dowiedziałam się więc o tym spotkaniu, nie mogłam tam nie być. Krall, Szczygieł, Nogaś, Warlikowski, Ostaszewska - czy może być piękniejsza mieszanka wybuchowa?