osobiste zapiski dorosłego słoika

Galeria XIX wieku to chyba największa galeria w muzeum. Przyznam się, że zgubiłam się w połowie. Na szczęście mapa, infografiki i panie z muzeum pomogły nie przegapić np. "Bitwy pod Grunwaldem". Wszystko jest ogromnych rozmiarów, dzięki czemu nie czuć przepychu, nie dopada nas też syndrom Stendhala. Tę część, mimo że jest najdłuższa, zwiedzało mi się najprzyjemniej. Różnorodność ekspozycji (m.in. klasycyzm, romantyzm, realizm, Młoda Polska, malarstwo historyczne, portrety, martwa natura, pejzaże, rzeźby, miniatury, etc.) nie pozwala się nudzić ani przez chwilę.  Selfiaczek z "Bitwą pod Grunwaldem". Grunt to zasłonić sobą cały obraz... Wielki plus dla muzeum za infografiki, które są stworzone nie tylko dla dzieci. W łatwy i przejrzysty sposób można dowiedzieć się czegoś ciekawego, a jednocześnie urozmaicić sobie zwiedzanie: Ciekawy jest również zakątek z miniaturami. Jest ich całkiem pokaźna kolekcja, a ich różnorodność mówi wiele o byłych właśc...

Veni vidi vici!  Nigdy wcześniej nie byłam w Muzeum Narodowym w Warszawie. Na wycieczkach szkolnych zwiedzaliśmy raczej muzea krakowskie. Do Warszawy nigdy mnie nie zabrano. Tym bardziej z werwą zabrałam się do zwiedzania warszawskich muzeów, gdy tylko miałam okazję. Na razie nie było ich zbyt wiele, ale mam nadzieję wkrótce to zmienić. Tymczasem do listy zwiedzonych muzeów (na której znajduje się Muzeum Chopina i Muzeum Powstania Warszawskiego) dołączam Muzeum Narodowe. Wkrótce chcę też odwiedzić Muzeum Literatury, Muzeum Neonów, POLIN i Muzeum domków dla lalek.  Muzeum Narodowe jest tak ogromne, że swoje wrażenia opiszę w kilku wpisach. Spędziłam tam pół dnia (ok. 6 godzin) i wyszłam z głową pełną natchnień.  Rozpocznę od wizyty na czasowej wystawie "Podróż do Edo", składającej się z kilku cyklów pięknych drzeworytów. Totalnie polecam. W środkowej części wystawy dowiadujemy się jak wiele pracy potrzeba włożyć w powstanie ostatecznego wyglądu drzeworytu. To...